Indonesië schort welzijnshulp op voor 1,5 miljoen gezinnen in het kader van gokverbod

Indonesië neemt drastische maatregelen in zijn strijd tegen illegale gokpraktijken door het sociale vangnet van zijn armste burgers aan te pakken. Begin augustus heeft het Ministerie van Sociale Zaken de uitbetaling van hulp aan bijna 1,5 miljoen gezinnen die deelnamen aan het Basisvoedselprogramma stopgezet. Deze ingrijpende stap volgde op een gegevenskruising met het Centrum voor Financiële Transactie Rapporten en Analyse (PPATK), dat bankrekeningen heeft gemarkeerd voor transacties met betrekking tot online gokplatforms. In een land waar gokken strikt verboden is, worden veel huishoudens door de autoriteiten in een staat van extreme financiële onzekerheid achtergelaten.

De situatie is bijzonder nijpend omdat de getroffen gezinnen tot de meest kwetsbaren behoren. Met ongeveer 23,36 miljoen Indonesiërs die onder de nationale armoedegrens leven, kan de opschorting van hulp een humanitaire crisis uitlokken voor degenen die al op de rand van de afgrond staan. De regering betoogt echter dat staatssteun niet mag worden misbruikt voor verboden activiteiten. Onderzoek suggereert dat hulpgeld dat bedoeld was voor levensonderhoud, werd doorgesluisd naar illegale goksites, wat volgens het ministerie rechtvaardigt dat de gezinnen niet langer in aanmerking komen.

Cijfers en feiten

De omvang van deze repressie is immens. Minister van Sociale Zaken Saifullah Yusuf bevestigde dat 1.494.652 begunstigde gezinnen werden gemarkeerd op basis van gegevens van PPATK. Onder deze huishoudens waren 794.475 gezinnen ook ontvangers van het Family Hope Programme (PKH), een voorwaardelijk cash-transferprogramma voor de armsten van het land. Nog verontrustender was de onthulling dat kinderen verantwoordelijk waren voor de overgrote meerderheid van de gemarkeerde activiteiten. Gegevens suggereren dat meer dan een miljoen van de goktransacties verband hielden met minderjarigen.

“Er zijn 1.494.652 begunstigde gezinnen gemarkeerd voor online gokken, op basis van gegevens die we van de PPATK hebben ontvangen. Ze voldoen mogelijk niet langer aan de criteria om sociale bijstand te ontvangen. Er is bewijs dat de hulp wordt gebruikt voor online gokken.” - Saifullah Yusuf, Minister van Sociale Zaken van Indonesië

In een gesprek met Bisnis.com merkte de minister op dat er een onderzoek loopt om de gegevens te verifiëren en de gegevens van de sociale bijstand bij te werken. Om het risico op onterechte opschortingen te beperken, is er een beroepsprocedure ingesteld. Gezinnen kunnen contact opnemen met dorpsfunctionarissen of maatschappelijk werkers om op te helderen of hun identiteit is gestolen of dat een familielid het account zonder toestemming heeft gebruikt.

Achtergrond

Indonesië is niet het enige land dat worstelt met de kruising van welzijn en gokken. In augustus 2024 ontdekte de centrale bank van Brazilië dat vijf miljoen ontvangers van het Bolsa Família-programma in één maand tijd ongeveer R$3 miljard (ongeveer £390 miljoen) hadden overgemaakt naar gokplatforms. In tegenstelling tot Indonesië richtte Brazilië zich echter op technische betalingsbeperkingen gekoppeld aan identificatienummers in plaats van het bevriezen van alle uitkeringen. De aanpak van Indonesië is aanzienlijk punitiever en weerspiegelt de strikte wettelijke en religieuze houding tegen gokken.

Het probleem strekt zich ook uit tot de overheid zelf. Onderzoeken onthulden dat de gokcrisis niet beperkt is tot welzijnsontvangers. Volgens gegevens van PPATK wordt vermoed dat maar liefst 1.900 werknemers van het Ministerie van Sociale Zaken zich bezighouden met online gokken. Dit geeft aan hoe diep het probleem is ingebed in de Indonesische samenleving, ondanks het totale verbod. De complexiteit van de informele economie en gedeelde bankregelingen maakt het bepalen van de ware schuldige van een weddenschap een moeilijke taak voor lokale maatschappelijk werkers.

Waarom het ertoe doet voor Duitse spelers

Voor spelers in Duitsland is de situatie heel anders vanwege het wettelijke kader dat is vastgesteld door de Staatsverdrag inzake gokken 2021 (GlüStV 2021). Gokken is gereguleerd, niet verboden. Er zijn echter strikte controlesystemen zoals LUGAS van kracht om spelersbescherming te garanderen, zoals de maandelijkse stortingslimiet van €1.000. Terwijl Indonesische spelers de confrontatie aangaan met het verlies van hun levensonderhoud voor deelname aan gokken, maakt Duitsland gebruik van een door de staat gecontroleerd systeem om dergelijke extremen te voorkomen.

Duitse burgers die sociale uitkeringen ontvangen zoals 'Bürgergeld' worden niet geconfronteerd met geautomatiseerde accountcontroles voor goktransacties, mits ze gebruik maken van gelicentieerde providers. Aanzienlijke winsten moeten echter als inkomen worden opgegeven, en gokgedrag dat iemands vermogen om levenskosten te dekken bedreigt, kan nog steeds leiden tot sociaaljuridische gevolgen. Het belangrijkste verschil blijft de 'Whitelist': spelen bij een door GGL gelicentieerd casino is een legale activiteit in Duitsland, terwijl in Indonesië elk online casino als een criminele onderneming wordt beschouwd.

Wat het betekent voor door GGL gelicentieerde casino's

Voor exploitanten met een GGL-licentie benadrukt de Indonesische zaak het vitale belang van Know Your Customer (KYC)-protocollen en leeftijdsverificatie. Het feit dat meer dan een miljoen transacties werden gekoppeld aan kinderen in Indonesië is een wereldwijd alarm voor jeugdbescherming. Door GGL gelicentieerde casino's zijn verplicht ervoor te zorgen dat minderjarigen nooit toegang krijgen tot hun platforms. Overtredingen van deze bescherming in Duitsland leiden tot zware boetes of het intrekken van licenties.

Bovendien toont de limiet van 1 euro per draai voor gokautomaten in Duitsland de poging van de wetgever aan om financiële ruïne te minimaliseren voordat deze begint. Waar Indonesië een 'sledgehammer'-aanpak hanteert door hulpverlening stop te zetten, is het Duitse systeem ontworpen om escalatie te voorkomen via limieten en het OASIS-systeem voor zelfuitsluiting. Duitse exploitanten moeten deze regels strikt naleven om zich te onderscheiden van illegale zwarte marktsites (vaak gevestigd in jurisdicties van MGA of Curacao) die dergelijke waarborgen negeren.